W. G. SEBALD Η Αυλή Του Παλιού Σχολείου

"Die befragung der aussicht" (paint by Quint Buchholz)

Η Αυλή Του Παλιού Σχολείου 
[La Cour De L'Ancienne Ecole]

Όταν μου έστειλαν αυτή την εικόνα πέρσι τον Δεκέμβριο, με τη φιλική παράκληση να γράψω κάτι που να της ταιριάζει, την άφησα μερικές βδομάδες πάνω στο γραφείο μου, κι όσο περνούσε ο καιρός, κι όσο την κοιτούσα, τόσο έμοιαζε να μου το αποκλείει, ώσπου αυτή η απλούστατη υποχρέωση έφτασε να ορθώνεται μπροστά μου σαν ανυπέρβλητο εμπόδιο. Μια μέρα όμως, γύρω στα τέλη Ιανουαρίου και προς μεγάλη μου ανακούφιση, η εικόνα εξαφανίστηκε από κει που την είχα ακουμπήσει, και κανένας δεν ήξερε που πήγε. Πέρασε  λίγος καιρός ακόμη, και κόντευα πια να την ξεχάσω, ώσπου, χωρίς να καταλάβω πως, η εικόνα επέστρεψε απροειδοποίητα, και μάλιστα μέσα σε ένα γράμμα από το Μπονιφάτσο, όπου η Μαντάμ Σεραφίν Ακουαβίβα, με την οποία αλληλογραφούσα από πέρσι το καλοκαίρι, μου γνωστοποιούσε ότι η εικόνα που της είχα εσωκλείσει άνευ σχολίων στην επιστολή μου της 27ης Ιανουαρίου, και που θα την ενδιέφερε πολύ να μάθει πως βρέθηκε στα χέρια μου, έδειχνε την αυλή του παλιού σχολείου στο Πόρτο Βέκκιο, όπου είχε φοιτήσει και η ίδια στη δεκαετία του τριάντα. Το Πόρτο Βέκκιο ήταν τότε, συνέχιζε η επιστολή της Μαντάμ Ακουαβίβα, μια πόλη ρημαγμένη από την ελονοσία, που αργοπέθαινε τριγυρισμένη από βάλτους και πυκνούς θάμνους. Μια φορά το μήνα, το πολύ, ερχόταν ένα σκουριασμένο φορτηγό πλοίο από το Λεγκόρν και ξεφόρτωνε ξυλεία στην αποβάθρα. Κατά τα άλλα δε συνέβαινε τίποτα, εκτός από το ότι αιώνες τώρα όλα φθείρονταν και σάπιζαν. Στους δρόμους βασίλευε μια αλλόκοτη ησυχία, γιατί οι μισοί κάτοικοι ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους και ψήνονταν στον πυρετό, κι οι άλλοι μισοί, με πρόσωπα κατακίτρινα και βουλιαγμένα, κάθονταν στις σκάλες και στις πόρτες. Εμείς, παιδιά τότε, συνέχιζε η Μαντάμ Ακουαβίβα, που δεν είχαμε γνωρίσει και τίποτα καλύτερο, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πόσο αδιέξοδη ήταν η ζωή μας σ'εκείνη την πόλη που είχε κηρυχθεί επισήμως ακατοίκητη από την ελονοσία. Μαθαίναμε όπως και τα άλλα, τα πιο τυχερά παιδιά, γραφή και ανάγνωση και αριθμητική, και κάποια ανέκδοτα για την  άνοδο και την πτώση του Ναπολέοντος. Κάπου κάπου κοιτούσαμε από το παράθυρο, πέρα από τη μάντρα του σχολείου, και τον άσπρο γύρο της λιμνοθάλασσας, το εκτυφλωτικό φως που τρεμούλιαζε πάνω από το Τυρρηνικό πέλαγος. Εκτός από αυτό, κατέληγε η Μαντάμ Ακουαβίβα, δεν έχω άλλη ανάμνηση από τα σχολικά μου χρόνια, αν εξαιρέσω ότι ο δάσκαλος μας, ενας  πρώην Ουσσάρος ονόματι Τουσσαίν Μπενεντέττι, κάθε φορά που έσκυβε πάνω από το τετράδιο  μου, έλεγε: "Τι κακογράφος που είσαι, Σεραφίν! Ούτε και συ δεν μπορείς να διαβάσεις αυτά που γράφεις!"

W. G. SEBALD

Ο σπουδαιότερος ίσως μετά τον Thomas Bernhard, σύγχρονος συγγραφέας στη γερμανική γλώσσα, W.G. Max Sebald (1944 - 2001), άρχισε να γίνεται γνωστός και στη χώρα μας απο το 2006 με τις μεταφράσεις των έργων του "Οι Ξεριζωμένοι" ("Die Ausgewanderten", 1992) και "Αούστερλιτς" ("Austerlitz", 2001). Ακολούθησαν τα: "Η Φυσική Ιστορία της Καταστροφής" ("Luftkrieg und Literatur", δοκίμια και διαλέξεις για το ζήτημα της εμπειρίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη μεταπολεμική γερμανική λογοτεχνία, 1999), η τριμερής ποιητική σύνθεση "Εκ του Φυσικού" ("Nach der Natur", 1998) και τα  καταπληκτικά  και εφάμιλλα του αριστουργηματικού "Αούστερλιτς",  "Οι Δακτύλιοι του Κρόνου" ("Die Ringe der Saturn", 1998),  και "Αίσθημα Ιλίγγου" ("Schwindel.Gefühle", 1990).

"Η Αυλή του Παλιού Σχολείου"(πρωτότυπος τίτλος: La Cour De L'Ancienne Ecole), το μικρό μα χαρακτηριστικό της γραφής του Sebald αυτό κείμενο, γράφτηκε για το "Quint Buchholz, BuchBilderBuch" (γερμανική εκδ. 1996), βιβλίο-συλλογή 46 εικόνων συνοδευόμενων από ισάριθμα κειμένα συγγραφέων που  σχολιάζουν λογοτεχνικά και "αποκρυπτογραφούν" το έργο του Γερμανού ζωγράφου Κβιντ Μπούχολτς. Περιλαμβάνεται δε στη μεταθανάτια έκδοση κειμένων του Sebald, "Campo Santo" (2003), που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα και στα ελληνικά.

Η παρούσα μετάφραση προέρχεται από την ελληνική κυκλοφορία του "Quint Buchholz, BuchBilderBuch", από τις Εκδόσεις Γράμματα, το 1998.

Σ ι ω π ή - S i l e n c e

Η ηθοποιός και σκηνοθέτιδα Ρούλα Πατεράκη προτείνει εδώ, σε θαυμάσια δική της μετάφραση, μια εμπνευσμένη και άκρως υποβλητική ανάγνωση του ονομαστού αφηγήματος του 'Εδγαρ Άλλαν Πόε, "Σιωπή" ("Siope - A Fable"). Σε κίνηση παράλληλη πλάι της, οι Φλώρος Φλωρίδης και Γιάννης Μουρτζόπουλος αντιδρούν απέναντι στην ποιητική πρόζα του Πόε εξίσου ατμοσφαιρικά, με ήχους αφαιρετικούς και φαντασία ελεύθερη που φτάνει ως τον αυτοσχεδιασμό, χώρο άλλωστε μες τον οποίο με αρκετή δεξιοσύνη συνήθως δρουν.
Ανεπτυγμένη σε δύο εκδοχές (Σιωπή Ι & Σιωπή ΙΙ), η 28λεπτη αυτή μουσικοθεατρική σπουδή ηχογραφήθηκε γύρω στο 1990, ενώ δισκογραφικά εμφανίζεται στο άλμπουμ του Φλωρίδη "Το Βέλος Του Χρόνου" (Αno Kato Rec, 1995), αποτελώντας κεντρική και καθοριστική συνιστώσα του.
Πρόκειται για ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα σύγχρονης ελληνικής πρωτοποριακής δημιουργίας για την ουσιαστικότερη κατανόηση του οποίου παραθέτουμε επίσης και το πρωτότυπο κείμενο.


SIOPE [SILENCE] - A Fable (1837)

by Edgar Allan Poe


Ευδουσιν δ'ορεων κορυφαι τε και φαραγγες
Πρωνες τε και χαραδραι. ΑΛΚΜΑΝ, [7ος αιωνας π.Χ.]

The mountain pinnacles slumber; valleys, crags, caves are silent. ALCMAN

"LISTEN to me," said the Demon as he placed his hand upon my head. "The region of which I speak is a dreary region in Libya, by the borders of the river Zaire. And there is no quiet there, nor silence.

"The waters of the river have a saffron and sickly hue; and they flow not onwards to the sea, but palpitate forever and forever beneath the red eye of the sun with a tumultuous and convulsive motion. For many miles on either side of the river's oozy bed is a pale desert of gigantic water-lilies. They sigh one unto the other in that solitude, and stretch towards the heaven their long and ghastly necks, and nod to and fro their everlasting heads. And there is an indistinct murmur which cometh out from among them like the rushing of subterrene water. And they sigh one unto the other.

"But there is a boundary to their realm -- the boundary of the dark, horrible, lofty forest. There, like the waves about the Hebrides, the low underwood is agitated continually. But there is no wind throughout the heaven. And the tall primeval trees rock eternally hither and thither with a crashing and mighty sound. And from their high summits, one by one, drop everlasting dews. And at the roots strange poisonous flowers lie writhing in perturbed slumber. And overhead, with a rustling and loud noise, the gray clouds rush westwardly forever, until they roll, a cataract, over the fiery wall of the horizon. But there is no wind throughout the heaven. And by the shores of the river Zaire there is neither quiet nor silence.

"It was night, and the rain fell; and falling, it was rain, but, having fallen, it was blood. And I stood in the morass among the tall and the rain fell upon my head -- and the lilies sighed one unto the other in the solemnity of their desolation.

"And, all at once, the moon arose through the thin ghastly mist, and was crimson in color. And mine eyes fell upon a huge gray rock which stood by the shore of the river, and was lighted by the light of the moon. And the rock was gray, and ghastly, and tall, -- and the rock was gray. Upon its front were characters engraven in the stone; and I walked through the morass of water-lilies, until I came close unto the shore, that I might read the characters upon the stone. But I could not decypher them. And I was going back into the morass, when the moon shone with a fuller red, and I turned and looked again upon the rock, and upon the characters; -- and the characters were DESOLATION.

"And I looked upwards, and there stood a man upon the summit of the rock; and I hid myself among the water-lilies that I might discover the actions of the man. And the man was tall and stately in form, and was wrapped up from his shoulders to his feet in the toga of old Rome. And the outlines of his figure were indistinct -- but his features were the features of a deity; for the mantle of the night, and of the mist, and of the moon, and of the dew, had left uncovered the features of his face. And his brow was lofty with thought, and his eye wild with care; and, in the few furrows upon his cheek I read the fables of sorrow, and weariness, and disgust with mankind, and a longing after solitude.

"And the man sat upon the rock, and leaned his head upon his hand, and looked out upon the desolation. He looked down into the low unquiet shrubbery, and up into the tall primeval trees, and up higher at the rustling heaven, and into the crimson moon. And I lay close within shelter of the lilies, and observed the actions of the man. And the man trembled in the solitude; -- but the night waned, and he sat upon the rock.

"And the man turned his attention from the heaven, and looked out upon the dreary river Zaire, and upon the yellow ghastly waters, and upon the pale legions of the water-lilies. And the man listened to the sighs of the water-lilies, and to the murmur that came up from among them. And I lay close within my covert and observed the actions of the man. And the man trembled in the solitude; -- but the night waned and he sat upon the rock.

"Then I went down into the recesses of the morass, and waded afar in among the wilderness of the lilies, and called unto the hippopotami which dwelt among the fens in the recesses of the morass. And the hippopotami heard my call, and came, with the behemoth, unto the foot of the rock, and roared loudly and fearfully beneath the moon. And I lay close within my covert and observed the actions of the man. And the man trembled in the solitude; -- but the night waned and he sat upon the rock.

"Then I cursed the elements with the curse of tumult; and a frightful tempest gathered in the heaven where, before, there had been no wind. And the heaven became livid with the violence of the tempest -- and the rain beat upon the head of the man -- and the floods of the river came down -- and the river was tormented into foam -- and the water-lilies shrieked within their beds -- and the forest crumbled before the wind -- and the thunder rolled -- and the lightning fell -- and the rock rocked to its foundation. And I lay close within my covert and observed the actions of the man. And the man trembled in the solitude; -- but the night waned and he sat upon the rock.

"Then I grew angry and cursed, with the curse of silence, the river, and the lilies, and the wind, and the forest, and the heaven, and the thunder, and the sighs of the water-lilies. And they became accursed, and were still. And the moon ceased to totter up its pathway to heaven -- and the thunder died away -- and the lightning did not flash -- and the clouds hung motionless -- and the waters sunk to their level and remained -- and the trees ceased to rock -- and the water-lilies sighed no more -- and the murmur was heard no longer from among them, nor any shadow of sound throughout the vast illimitable desert. And I looked upon the characters of the rock, and they were changed; -- and the characters were SILENCE.

"And mine eyes fell upon the countenance of the man, and his countenance was wan with terror. And, hurriedly, he raised his head from his hand, and stood forth upon the rock and listened. But there was no voice throughout the vast illimitable desert, and the characters upon the rock were SILENCE. And the man shuddered, and turned his face away, and fled afar off, in haste, so that I beheld him no more."

Now there are fine tales in the volumes of the Magi -- in the iron-bound, melancholy volumes of the Magi. Therein, I say, are glorious histories of the Heaven, and of the Earth, and of the mighty sea -- and of the Genii that over-ruled the sea, and the earth, and the lofty heaven. There was much lore too in the sayings which were said by the Sybils; and holy, holy things were heard of old by the dim leaves that trembled around Dodona -- but, as Allah liveth, that fable which the Demon told me as he sat by my side in the shadow of the tomb, I hold to be the most wonderful of all! And as the Demon made an end of his story, he fell back within the cavity of the tomb and laughed. And I could not laugh with the Demon, and he cursed me because I could not laugh. And the lynx which dwelleth forever in the tomb, came out therefrom, and lay down at the feet of the Demon, and looked at him steadily in the face.

Silence I (taken from "The Arrow Of Time", Ano Kato Rec, 1995)
A study on E.A.Poe's short story "Silence -A Fable"

ROULA PATERAKI - translation, recitation
FLOROS FLORIDIS - clarinets
GIANNIS MOURTZOPOULOS - electronics

SILENCE I & II  (updated March 2013)

"Arrow Of Time"  (updated febr. 2014)

ΦΕΛΙΣΜΠΕΡΤΟ ΕΡΝΑΝΤΕΖ "Η Εσφαλμένη Ερμηνεία Των Ιστοριών Μου"

Aν και ελάχιστα γνωστός εν ζωή, ο ουρουγουανός συγγραφέας (και αυτοδίδακτος πιανίστας) Φελισμπέρτο Ερνάντεζ (Μοντεβιδέο, 1902 - 1964), αναγνωρίζεται σήμερα, ως ο θεμελιωτής της τάσης του φανταστικού διηγήματος που οδήγησε στο ρεύμα του λεγόμενου "μαγικού ρεαλισμού" στη λογοτεχνία.
Το σύντομο κείμενο, που ως δείγμα γραφής παραθέτουμε εδώ, μια από τις σπάνιες μαρτυρίες του ίδιου του Hernandez πάνω στο έργο του, γράφτηκε το 1955 κατόπιν παρότρυνσης του γάλλου κριτικού Roger Caillois και φέρει τον τίτλο "Η Εσφαλμένη Ερμηνεία Των Ιστοριών Μου" [Explicacion Falsa De Mis Cuentos]. Αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το αισθητικό μανιφέστο της μυθοπλασίας του Hernandez, μιας μυθοπλασίας που κινούμενη σχεδόν υπνωτιστικά εντός του περιορισμένου και του καθημερινού, διαρηγνύει τα όρια ανάμεσα στον ιστό των προσωπικών εμμονών και τη λεγόμενη εξωτερική πραγματικότητα...
Η "Εσφαλμένη Ερμηνεία Των Ιστοριών Μου" πρωτοπαρουσιάστηκε στο τεύχος Σεπτεμβρίου 1955 του περιοδικού La Licorne (που διηύθυνε η φίλη του Hernandez, ουρουγουανή ποιήτρια Susana Soca), και...εξ' όσων γνωρίζουμε, δημοσιεύεται για πρώτη φορά πλήρης στα ελληνικά. Η μετάφραση έγινε απο μας, ενώ παραθέτουμε και το ισπανικό πρωτότυπο.

Η ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΜΟΥ

''Οτιδήποτε κι αν ήμουν υποχρεωμένος να αποκαλύψω εγώ ο ίδιος για το πως γράφω τις ιστορίες μου θα κατέφευγε σε εξωτερικές εξηγήσεις. Οι ιστορίες μου δεν είναι εντελώς φυσικές, δηλαδή απαλλαγμένες από την παρέμβαση της συνείδησης - αυτό δε θα μου άρεσε. Ούτε υπαγορεύονται από μια συνειδητή θεωρία -αυτό θα ήταν ακόμη πιο δυσάρεστο. Θα προτιμούσα να πω ότι το συνειδητό αναμιγνύεται σ'αυτές μυστηριωδώς. Οι ιστορίες μου δεν έχουν λογικές δομές. Παρόλη την συνεχή και αυστηρή επίβλεψη της συνείδησης η ανάμιξη της μου ειναι άγνωστη. Μια ορισμένη στιγμή σκέφτομαι ότι σε μια γωνιά του εαυτού μου ένα φυτό πρόκειται να γεννηθεί. Νιώθωντας πως κάτι σπάνιο, κάτι που ίσως ενέχει μια καλλιτεχνική υπόσχεση συμβαίνει εκεί, αρχίζω να το παρακολουθώ. Θα είμαι ευτυχής αν αυτή η ιδέα δεν αποτύχει εντελώς. Οφείλω ωστόσο να περιμένω επ' αόριστον. Δεν ξέρω με ποιο τρόπο να βοηθήσω το φυτό να αναπτυχθεί και να ανθίσει. Το μόνο που αισθάνομαι ή ελπίζω είναι πως τα φύλλα του θα΄ναι φτιαγμένα απο ποίηση ή από κάτι που θα μετασχηματιστεί σε ποίηση μόλις κάποια μάτια το δουν. Πρέπει να μεριμνήσω ώστε να μην πιάνει πολύ χώρο, ούτε να υποκρίνεται πως είναι όμορφο ή ισχυρό, πρέπει να γίνει το φυτό που προορίζεται να΄ναι και πάνω σ'αυτό πρέπει να το βοηθήσω εγώ. Την ίδια στιγμή το φυτό θα μεγαλώνει σύμφωνα μ'αυτόν που το παρατηρεί αλλά θα δείξει αδιαφορία αν έχει γι' αυτό υπέρμετρες βλέψεις. Άν κυριαρχήσει πάνω στον εαυτό του τότε θα έχει μια ποίηση φυσική, που το ίδιο δε θα γνωρίζει. Πρέπει να είναι όπως ένας άνθρωπος που δε ξέρει πόσο θα ζήσει, που έχει όμως τις δικές του ανάγκες και τη σεμνή περηφάνια του, λίγο αδέξια και φαινομενικά απρόβλεπτη. Το φυτό δε θα γνωρίζει τους νόμους που το διέπουν, αυτοί όμως υπάρχουν, βαθείς και απρόσιτοι στη συνείδηση. Δε θα ξέρει ως ποιό βαθμό ή με ποιό τρόπο η συνείδηση παρεμβαίνει, στο τέλος όμως θα επιβάλλει την θέληση του δείχνοντας στη συνείδηση να είναι ανιδιοτελής.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν ξέρω πως γράφω τις ιστορίες μου, επειδή κάθε μια τους έχει τη δική της παράξενη ζωή. Ξέρω όμως τελικά, ότι αυτές ζουν παλεύοντας για να αποφύγουν την αλλοτρίωση προς την οποία η συνείδηση τις εξωθεί".

(μετάφραση: semilunio + paramo)

FELISBERTO HERNANDEZ "Explicacion Falsa De Mis Cuentos"

Obligado o traicionado por mí mismo a decir cómo hago mis cuentos, recurriré a explicaciones exteriores a ellos.
No son completamente naturales, en el sentido de no intervenir la conciencia. Eso me sería antipático. No son dominados por una teoría de la conciencia. Esto me sería extremadamente antipático. Preferiría decir que esa intervención es misteriosa. Mis cuentos no tienen estructuras lógicas. A pesar de la vigilancia constante y rigurosa de la conciencia, ésta también me es desconocida. En un momento dado pienso que en un rincón de mí nacerá una planta. La empiezo a acechar creyendo que en ese rincón se ha producido algo raro, pero que podrá tener porvenir artístico. Sería feliz si esta idea no fracasara del todo. Sin embargo, debo esperar un tiempo ignorado: no sé cómo hacer germinar la planta, ni cómo favorecer, ni cuidar su crecimiento: sólo presiento o deseo que tenga hojas de poesía; o algo que se transforme en poesía si la miran ciertos ojos. Debo cuidar que no ocupe mucho espacio, que no pretenda ser bella o intensa, sino que sea la planta que ella misma esté destinada a ser, y ayudarla a que lo sea. Al mismo tiempo ella crecerá de acuerdo a un contemplador al que no hará mucho caso si él quiere sugerirle demasiadas intenciones o grandezas. Si es una planta dueña de sí misma tendrá una poesía natural, desconocida por ella misma. Ella debe ser como una persona que vivirá no sabe cuánto, con necesidades propias, con un orgullo discreto, un poco torpe y que parezca improvisado. Ella misma no conocerá sus leyes, aunque profundamente las tenga y la conciencia no las alcance. No sabrá el grado y la manera en que la conciencia intervendrá, pero en última instancia impondrá su voluntad. Y enseñará a la conciencia a ser desinteresada.

Lo más seguro de todo es que yo no sé cómo hago mis cuentos, porque cada uno de ellos tiene su vida extraña y propia. Pero también sé que viven peleando con la conciencia para evitar los extranjeros que ella les recomienda.

MATERIALI SONORI: The Dreamreality Of Sonic Materials

 Arlo Bigazzi

Influential italian and international artists explore through Arlo Bigazzi's Materiali Sonori label directions in modern music...

I. TERRE NASCOSTE [Lands Hidden]

"Also in Raissa, city of sadness, an invisible thread there unwinds and binds one living being to another, then unravels and afterwards is stretched again between moving points, drawing new, rapid forms so that at every second the unhappy city contains a happy city unaware of its own existence."

ALESINI, ANDREONI
quinsai, la citta il cielo (from "Marco Polo", 1996)
ARTURO STALTERI
viking 1 ("Syriarise", 1992)
MILITIA
giorno dopo giorno ("Elvengamello, 1997)
DREM BRUINSMA
forest ("Six Reels Of Joy", 1991)
EMBRYO 
zack gluck ("Zack Gluck, 1984)
ST. BROWN & BL. REININGER
tarantella ("Croatian Variations", 1992)
ST. BROWN & BL. REININGER
gaia ("Croatian Variations", 1992)
LA 1919
la lunga marcia dei lemmings ("Giorni Felici", 1997)
GIOVANOTTI MONDANI MECCANICI
back and forth ("GMM", 1985)
DREM BRUINSMA
all but one ("Six Reels Of Joy", 1991)
MILITIA
studio z (v.a. Sonora 4/94, 1994)
MARIPOSA
trovarobato ("Portobello Illusioni", 2000)
DANIEL SCHELL & KARO
gira girasole ("Gira Girasole", 1994)
ROEDELIUS, ALESINI, CAPANNI
genius move ("Friendly Games", 1992)

listen to: part i - terre nascoste

ΙΙ. TERRE DETTE [Lands Told]

"...the city high above the gulf is always there, but i can no more call it by a name, nor remember how i could ever have given it a name which has a totally different meaning."

 

PAOLO LOTTI
ricordi mai dipinti ("Nuda Solitudine", 1994)
HAYWARD, FRITH, LASWELL, HOWARD
iurodivil ("Meridiem", 1998)
CUDU [Bigazzi, Lotti, Burchard, Steven Brown, L.V.Lieshout]
Debbussy sur la mer avec arpege ("Waterplay", 1990)
DAMIANO PULITI
alien orifice (v.a. Sonora 4/94, 1994)
CLARE ANN MATZ
sweet lament ("Some Secrets", 1996)
MILITIA
vorrei morire ("Elvengamello", 1997)
MILITIA
notturno ("Dunarobba", 1990)
LA 1919
Giorni felici ("Giorni Felici", 1997)
ORIO ODORI
construzione (v.a. Sonora 4/94, 1994)
ALESINI, ANDREONI
kubilay khan ("Marco Polo", 1996)
ST. BROWN & BL. REININGER

ombres chinoise ("Croatian Variations", 1992)
ARTURO STALTERI
le ultime luci di Brea ("Syriarise", 1992)
ESQUINA
milonga del angel ("Esquina", 1994)

listen to: part ii - terre dette 

texts from ITALO CALVINO'S "Le Citta Invisibili"
selected & translated by paramo
Materiali Sonori compilations
created by Koroviov

The Saragossa Manuscript

He spend his days filling the silver sphere that adorns his tea kettle lid.

Still too big.
A bizzare avocation that marks his life’s last three years.

A STRANGE LIFE

A young Polish aristocrat, Jan Potocki (1761-1815) inherits 18th century treasures. A citizen of the world, he can fluently speak eight languages and, very young, dives into the vortex of travels: aside from Poland and Europe – which is his country - he is fascinated by Turkey and Egypt. In 1805, recommendend by the Russian foreign minister, the Polish prince Adam Czartoryski, he joins a russian expedition in China.

His encyclopaedic education allows him to commit in a series of scientific researches: he either traces the origin of the Slavs in a amazingly’s erudition work entitled Rechearches about Sarmatia (1789-1792) or fly over Warsow into Blanchard’s balloon, accompanying the French scientist along with his Turk servant and his dog Lulu.

Devoted to political intrigue, being a deputy favourable to reforms, he develops an intence political activitie in Poland, in the era of the four year diet ( the Polish parliament). Suspect of affinity to the Jacobines, he is forced to leave Poland for Spain and Morocco, where he arrogantly boasts that he is “the new kingdom’s Suetonius” .




AN INITIATORY NARRATIVE

Potocki’s literature work lies under the sign of travel. His real wandering is followed by an imaginary travel. His novel Manuscrit trouve a Saragosse (The Saragossa Manuscript, 1804-1814) is presented as the last fruit of his numerus tours. It is about an initiatory narrative which chronicles the adventures of young officer Alfonse Van Worden. Written in french and translated in polish in the 19th century, this collection of bizarre episodes, some times imaginary, some times philosophical and some times pointing to picaresque, is a frame narrative which’s structure reminds of the arab tales. In the haunted mountains of Sierra Morena, the characters that narrate their stories are often and involuntary drifted in space and time due to mysterious forces, incarnated in two Tunisian beauties, messengers of the night.



The fate reserved for The Saragossa Manuscript stood anything else but common. This large book, divided into 66 days, was brokenly and without the writer’s name published in Saint Petesburg in 1804, and by the first moment was accepted with enthusiasm, and with Alexander Pushkin’s admiration. Then the novel went all around Europe in manuscripts and also anonynous copies. Plagiarists – and among them some not at all inconsiderable writers such as Charles Nodier and Washinton Irving – appropriate some of the episodes and publish them under their name, achieving great commercial success. In this way, the eccentric passions, very close to mysticism, if not even to satanism, that hounted Potocki’s soul, keep fascinating next century’s wide public, eager for “black” novels.



The sphere has at last the desirable dimensions and fits with no difficulty into the barrel of the gun aiming the head.
Count Jan Potocki suicided in November 20, 1815.

"Annick Benoit-Dusausoy & Guy Fontaine: Europeean Literature". Translated by Begemot

THE FILM

Potocki’s novel (to be exact a version of it), was adapted for the big screen by the Polish director Wojciech Has in 1965. It’s about a three hours ( the original version was 182 minutes long) black-and-white film which indends to depict Potocki’s vision. Has keeps the main plot of the story (it would be impossible anyway to attribute the entire book, with it’s endless minor stories embeding into the major ones, and one into the other), the main characters (Alfonse, Velasquez, the Cabalist, Avadoro, Rebecca e.t.c.), and is also faithfull to the novel’s main charasteristics ( it’s frame narrative, the mysticism that colours Potocki’s world, the erotic elements, the humor, the piqaresqe and often grotesque elements). Along with the above, very good actors and Penderecki’s music score contribute to an excellent result. You can easily find and download the film ( the restoration of which was done by Jerry Garcia, Martin Scorsese and Francis Ford Coppola) with English and Spanish subtitles, through torrents. Begemot has also made an adaptation of the subtitles in Greek, which can be downloaded below.

Το χειρόγραφο της Σαραγόσα_Υπότιτλοι


Update 21-10-2009

Thanks to an anonymous friend, the soundtrack can also be provided. You can find the link to it in the comments area.

Begemot

PIERRE BETTENCOURT: The Mosaic World Of Words

Known mainly as a painter, French artist PIERRE BETTENCOURT (1917-2006) was also typographer, publisher, illustrator, poet & writer of numerous short texts, many of which illustrated, set up and printed by himself at his legendary printing house in Saint-Maurice d`Etelan, Normandy.
Apart from his own works, Bettencourt published, with the same superior handmade printing quality, works of HENRI MICHAUX, JEAN PAULHAN, MARCEL BEALU, JEAN FERRY, ANTONIN ARTAUD, JEAN DUBUFFET, ANDRE GIDE, FRANCIS PONGE... all in very limited number of copies (less than 300). His work as a printer has been acclaimed as "talking typography".

"My first passion was printing. The profession of a typographer is a decent profession, it has little to do with fame and money, those two great corrupters of artists. I started printing my own works and then works of authors i loved. [...] I wanted to tell those texts through my own voice...and, finally, i used the voice of type glyphs for telling them. (from an interview in LIBERATION newspaper)

Bettencourt stopped dealing with printing in 1962 but he continued writing and painting. He got married in 1963 and since then he lived in Yonne (Stigny). He wrote poems in prose, short stories, myths and narratives of imaginery travels although he actually travelled a lot.
As a visual artist he created (among other works) large mosaics made of natural materials: eggshells, butterfly wings, dry seeds, coffee or corn beans...

THE LAST WORDS

I put in a bottle filled with water my wife`s last words. The black letters dissolved at once, and the water got the colour of bog. Few years later i found that bottle in a cupboard on the wall; the water had evaporated, and at the bottom the letters had got back their shape. It looked like the letters felt bound to express a meaning, they had been back in line therefore. But water withdrawal surprised the most careless and only few could stay together. And those they were asking now: " where are you?".

(from FABLES FRAICHES POUR LIRE A JEUN, anthology, Lettres Vives,1986)

With many ways someone can draw the sea.
Mean sea-painters represent tempests and shipwrecks.
Sometimes we ask from them to draw us the distant seas
where the strangers came from.
But only poets with all-pure hand, with gentle motions, are those
they draw the lines of streams we travel.

(from LOU-KIANG-TUE. OMBRES CHINOISES, 1959 )

Other Bettencourt books: "LA FOLIE GAGNE", "L`INTOUCHABLE", "LE BAL DES ARDENTS", "LES PLAISIRS DU ROI", "ECRIT DANS LE VIDE", "MILLE MORTS", "L`OCEAN DE MEMOIRE", "CONVERSATIONS AVEC DIEU", "HISTORIE NATURELLE DE L`IMAGINAIRE", "APRE MOI, LE SOLEIL" a.o.

Bettencourt`s printing house in Saint-Maurice d`Etelan

(drawing of Christian Jouanin)

NOTE: The English version of BETTENCOURT texts is based on the greek translations by
E. X. GONATAS

E. X. GONATAS The forest

"Δεν κατασκευάζω όνειρα. Δεν είμαι "ονειροποιός". Ό,τι γράφω, είναι βιωμένο. Και το φανταστικό στοιχείο που βλέπουν στο έργο μου είναι στην ουσία το παράλογο, έχει σχέση με τον διχασμό της πραγματικότητας." — Ε. Χ. Γονατάς, εφημ. Τα Νέα, 4 Ιουνίου 1994.

“I don’t create dreams. I’ m not a “dream maker”. What I write, it' s been experienced. And the imaginary element that people see in my work is actually the irrational; it is related with the division of reality” E. X. Gonatas, newspaper Ta Nea, June 4 1994.

Epaminondas X. Gonatas (1924-2006) is an exceptional case in Greek literature.A writer, poet and translator who’s work consists of just six small books with short stories and a few translations, Gonatas was an authentic creator who obstinately insisted to his art, and an estet who deliberately stayed away of fame.

Gonatas was born at and lived in Athens. He studied at the Athens university faculty of law and practiced the legal profession. He was a schoolmate with poet Miltos Saxtouris, and a fried with many intellectuals of the time, among them the poets N. Eggonopoulos (whom he considered as his teacher) and D. Papaditsas, and prose writers H. Papadimitrakopoulos and N. Kaxtitsis.

His first appearance in literature was in 1944 with the publication, in the magazine “Palmos” of a short story, “Our small rural town”, under the name E. Gonis, and with the publication, in 1945, of a short tale entitled “The traveler”. In the years 1959 to 1964 he cooperated with D. Papaditsas in the publication of the magazine “Proti Yli”. The books that followed were the Crypt (1959), the Chasm (1963), The Cows (1963), the Hospitable Cardinal (1986), the Preparation (1991) and Three Pennies (2006).

He translated works of the writers Pierre Bettencourt, Ivan Goll, Gustave Flaubert, Georg Christoph Lichtenberg and others. In 1994 he was awarded with the National Award for Translation for Antonio Porcia’s “Voces”.

Gonata’s work is difficult to be classificated under a certain faculty or movement, or a certain literary type, although elements of surrealism or even romantism can be traced. His writing lives in the area between prose and poetry, and his short stories, laconic and allusive, but also extremely accurate in the details of narration, create an atmosphere that is usually found in poems. This writing makes extensive use of metaphors and allegory, and using material from experience, but also the subconscious and the dreams, constantly moves between rational and irrational, commonness and outlandish, reality and dream. This constant swing between the literal and the metaphoric creates two levels of reading, and the presence of ambiguity throughout the text keeps the reader in doubt and the end of the story always uncertain.

For those of you who can read Greek, here is the article about the writer in Wikipedia, and Fragkiski’s Ampatzopoulou enlightening interview about him.

Enjoy the short story that follows.

Έ. Χ. Γονατάς

To δάσος

Ανεβαίνοντας το λόφο αντίκρισα στον ορίζοντα τις ατέλειωτες πλούσιες φυλλωσιές του δάσους, που τις λίκνιζε ο άνεμος. Δεν ένιωσα όμως καμιά δροσιά στην ψυχή μου. Φτάνοντας στην κορφή παρατήρησα πως ο λόφος κι από την άλλη μεριά ήταν ολότελα γυμνός. Σ' όλη την έκταση γύρω ούτε ένας κορμός δέντρου. Μόνο στον ουρανό πλέανε αθόρυβα τα φύλλα, τα αμέτρητα πράσινα φύλλα πού είχα δει από μακριά, σα δίχτυα κρεμασμένα πάνω απ' τα κεφάλια μας. Τρέμανε όλα μαζί στον αέρα, μα δε σκόρπιζαν, όπως τ' αστέρια, μ' όλο πού κανένα κλαδί, κανένα κοτσάνι δεν τα βαστούσε.

Δεν κρατήθηκα. "Και πώς ξεκουράζονται εκεί τα πουλιά;", είπα.

"Σ' αυτά τα δέντρα έρχονται μόνο οι σκιές των πουλιών να καθίσουν", μου εξήγησαν ήσυχα με μια φωνή οι δύο άγνωστοι που με συντροφεύαν.

"Ναί. Βλέπω", φώναξα. "Κοπάδια πουλιά κουρνιάζουν στα φυλλώματα χωρίς τα κορμιά τους".

Οι σύντροφοι μου κοιτάχτηκαν μ' απορία.

"Εσύ ποιός είσαι που μπορείς και τα βλέπεις;", γυρίζει και μου λέει ανήσυχος ο ένας. Πριν προλάβω ν' απαντήσω, σκύβει στον διπλανό του και τους ακούω που ψιθυρίζουν:

"Πώς βρέθηκε αυτός μαζί μας; Για δώσ' μου τον κατάλογο να ρίξω μιά ματιά".

"Δεν τον έχω απάνω μου. Μα τί τον ρωτάς; Αφού είδε, δικός μας θα 'ναι κι αυτός. Σ' τό 'χω ξαναπεί, να κλείνεις καλά όταν βγαίνεις".

Για πρώτη φορά τους πρόσεξα καλύτερα, τυλιγμένους στο λεπτό μενεξεδί φως του δειλινού. Φορούσαν τα ίδια ρούχα, τα ίδια πουκάμισα, τις ίδιες άσπρες γραβάτες και τα χλωμά τους πρόσωπα με το μικρό μαύρο μουστάκι ήταν ολόιδια.

"Είσαστε δίδυμοι;", τους ρώτησα.

Δε μ' απάντησαν. Έστησαν μπρος μου έναν μεγάλο καθρέφτη. Κοιτάχτηκα κι είδα πως φορούσα κι εγώ τα ίδια ρούχα, την ίδια γραβάτα και πως το πρόσωπο μου, αγνώριστο, κατακίτρινο, ήταν ίδιο κι απαράλλαχτο με το δικό τους.

Η καμπάνα σήμανε μακριά. Με πήραν απ' το χέρι κι αρχίσαμε να κατεβαίνουμε αμίλητοι τη χωματένια σκάλα. Ψηλά από πάνω μας φαινότανε ο ουρανός σκούρος γαλάζιος, στολισμένος με τα πρώτα αστέρια. Άνοιξαν τη φαρδιά καγκελόπορτα και μ' έσπρωξαν σ' έναν απέραντο κήπο, γεμάτον άσπρους στρογγυλούς βράχους. Πουθενά δε φαίνονταν λουλούδια. Μονάχα πρασινάδες. Όμως μιά γνώριμη άχνα ανέβαινε μέσα απ' τη γη, μεθυστική σα λιβάνι.

E. X. GONATAS

The forest

Going up the hill I faced in the horizon the endless riches of the forest leafage, swayed by the wind. I didn’t feel however no dew in my soul. Reaching the top I observed that the other side of the hill was fully naked too. In all extent around not a trunk of tree. Just in the sky sailed noiseless the leaves, the innumerable green leaves that I had seen from far, hanging like nets above our heads. They all did tremble together in air, but didn't scatter, like stars, although no twig, no stalk hold them.

I didn’t keep my self. “And how do the birds rest there?”, I said.

“On these trees only the shades of birds come to sit”, explained to me quietly with one voice my two unknown companions.

“Yes. I see”, I shouted. “Flocks of birds perch in the leafage without their bodies”.

My two companions looked at each other with query.

“Who you are that can see them?”, says me uneasy the one. Before I had time to answer, he bends to the man next to him and I hear them whispering:

“How did he get with us? Give me the list to have a look”.

“I don’t have it with me. But what do you ask him? Since he saw, he must be one of us. I’ve told you before to close firmly when you go out”.

For the first time I noticed them better, wrapped into the thin purple twilight. They wore the same clothes, the same shirts, the same white ties and their pale faces with the small black moustache were identical.

“Are you twins?”, I asked them.

They did not answer me. They set up in front of me a big mirror. I looked and I saw that I wore also the same clothes, the same tie and that my face, unrecognisable, sallow, was the same and identical with theirs.

The bell meant far. They took me by the hand and we began to go down speechless the earthen scale. Tally from above appeared to us the dark blue sky, embellished with the first stars. They opened the wide gate and pushed me into a boundless garden, full with white round rocks. Nowhere could be seen flowers. Just verdure. However a familiar scent faintly emanated through the ground, intoxicating as incense.

The original text was found in Mikros Apoplous, a place where you can find lots of interesting greek literature texts.
Translated by Begemot. Photo by Stelios Skopelitis.